به نام خدای بسیار بخشنده همیشه مهربان

خدايا، اي آنكه در برابر آنچه مي‌دهي، پاداش نمي‌خواهي.

اي آنكه از بخشش خود پشيمان نمي‌شوي.

اي آنكه پاداش بنده‌ات را نه هم‌وزن آنچه كرده، بلكه افزون‌تر مي‌دهي.

تو بي استحقاق ما نعمت مي‌دهي، و از روي تفضل گناه را مي‌آمرزي. عذاب تو عين عدالت است، و حكم تو خير و صلاح ما.

اگر عطا كني، آن را به منت نياميزي، و اگر منع كني، از روي ستم نباشد.

به هر كس كه سپاست گويد جزا مي‌بخشي، حال آنكه تو خود سپاس گفتن را به او الهام كرده‌اي؛ و به هر كس كه تو را ستايش كند، پاداش مي‌دهي، حال آنكه تو خود به او ستايشگري آموخته‌اي.

بر گناه كسي پرده مي‌افكني كه اگر مي‌خواستي، رسوايش مي‌كردي، و به كسي نعمت مي‌دهي كه اگر مي‌خواستي، او را نعمت نمي‌دادي، و آن دو يكي سزاوار رسوايي و ديگري سزاوار منع تو بود، ولي تو كارهاي خود را بر تفضل بنا نهاده‌اي و قدرتت را در مسير آمرزش گناه جاري ساخته‌اي.

تويي كه در معامله با بندگانت، به سود آنان بر قيمت مي‌افزايي، و مي‌خواهي كه در اين تجارت سود بسيار برند، و با فرود آمدن به درگاه تو رستگاري و فزوني يابند. اي آنكه نامت بلند و جاويد است، خود فرمودي:«هر كس كاري نيك كند، ده برابر پاداش يابد، و هر كس كاري بد مرتكب شود، جز همانند آن كيفر نبيند.»

اي آنكه با احسان و بخشش خود بندگانت را به حمد و ثناي خود فراخواندي و ايشان را در ميان نعمت‌ها و عطايا فروپوشاندي، چه آشكار است نعمت‌هاي تو در زندگي ما، و چه بسيار و گسترده است بخشش تو در حق ما، و نيكي تو كه آن را ويژه ما گردانده‌اي.

تو ما را به آيين برگزيده‌ات و دين پسنديده‌ات و راه آسانت هدايت كردي، و شيوه تقرب جستن به خود و رسيدن به كرامت خود را به ما شناساندي. خدايا، تو ماه رمضان را از گزيده‌ترين وظايف و ويژه‌ترين واجبات خود قراردادي؛ ماهي كه آن را در ميان ماه‌هاي ديگر ممتاز ساخته‌اي، و از ميان همه زمان‌ها و روزگارها آن را برگزيده‌اي، و بر همه اوقات سال برتري‌اش داده‌اي؛ زيرا قرآن و نور را در آن فروفرستاده‌اي، و ايمان بندگانت را به كمال رسانده‌اي، و روزه را در آن واجب نموده‌اي، و مردم را به شب‌زنده‌داري  در اين ماه راغب فرموده‌اي، و شب قدر را كه از هزار ماه بهتر است، بزرگ و گرامي داشته‌اي.

با ماه رمضان، مارا بر امت‌هاي ديگر برتري دادي، و با فضيلت اين ماه ما را براي سبقت جستن از ملت‌هاي ديگر اختيار كردي. پس به فرمان تو روزهايش را روزه داشتيم و به ياري تو شب‌هايش را به عبادت برخاستيم؛ در حاليكه با اين روزه و شب‌زنده‌داري، خود را در معرض رحمتي نهاديم كه بر ما عرضه داشته بودي، و آن را وسيله رسيدن به ثوابت قرار داديم. بر عطاي آنچه از تو خواهند قدرت داري، و آنچه از فضل تو طلب كنند،‌ مي‌بخشي، و به آن كس كه قرب تو جويد، نزديكي.

اين ماه مبارك، در ميان ما به شايستگي زيست، و به نيكي همنشين ما گرديد، و گران‌مايه‌ترين سودهاي اهل جهان را به ما بخشيد. سپس چون زمانش به انجام رسيد و مدتش به سرآمد و شمار روزهايش پايان گرفت، از ما جدا شد.

اينك او را بدرود مي‌گوييم؛ همچون بدرود گفتن كسي كه فراقش بر ما دشوار است و رفتنش ما را دچار اندوه و وحشت مي‌كند وعهدي نگه‌داشتني و حرمتي رعايت‌كردني و حقي گزاردني از وي را بر ما لازم مي‌گرداند.

پس مي‌گوييم: سلام بر تو اي بزرگ‌ترين ماه خدا، و اي عيد دوستان خدا...

فرازي از دعاي 45 صحيفه سجاديه