شرم تان باد ای خداوندان قدرت!

بس کنید!

بس کنید از این همه ظلم و قساوت،

بس کنید!

ای نگهبانان آزادی!

نگهداران صلح!

ای جهان را لطف تان تا قعر دوزخ رهنمون!

سرب داغ است این که می بارید بر دل های مردم،

موج خون است این که می رانید بر آن

کشتی خودکامگی را

موج خون!

گر نه کورید و نه کر.

گر مسلسل هایتان یک لحظه ساکت می شود

بشنوید و بنگرید:

بشنوید،این ((وای)) مادرهای جان آزرده است

کاندرین شبهای وحشت سوگواری می کنند.

بشنوید این بانگ فرزندان مادر مرده است

کز ستم های شما هر گوشه زاری می کنند.

بنگرید این کشتزاران را،که مزدوران تان

روز و شب،با خون مردم،آبیاری می کنند!

دست ها از دستتان ای سنگ چشمان بر خداست

گرچه می دانم،

آنچه بیداری ندارد،خواب مرگ بیگناه است و

وجدان شماست.

با تمام اشک هایم،باز،(نا امیدانه)

خواهش می کنم

بس کنید!

بس کنید!

فکر مادر های دلواپس کنید.

رحم بر این غنچه های نازک نارس کنید.

بس کنید!

                                                              (فریدون مشیری)