خدايا اين جمعه هم گذشت و ياس زهرا(س) رخ ننمود، خدايا تو خود گفته‌اي كه سحرهاي جمعه نيكوترين زمان براي استجابت دعاست؛ من سحرگاه اولين آدينه‌ي اين ماه مبارك، ماه رمضان را براي نيايش با تو برگزيدم، دراين سحر دعا كردم كه از ياد نبرم عهدي را كه در ازل با تو بسته‌ام، دعا كردم كه از عاشقان حقيقي مهدي(عج) گردم، خواستم امام زمانم بيايد؛ آري از تو خواستم تا اجابتش كني...

پروردگارا در اين سحر نداي مؤذن را در غربت شنيدم؛ نواي نايي سوخته ز فراق ياررا، و صداي دلي دور از دلدار را.

مهربانا آيه‌ي شريفه‌ي "شهر رمضان الذي انزل فيه القرآن" در وصف اين ماه است، پس اگر در ماه رحمت و بركتت نجويمش، كدامين ماه لياقت قدوم سبزش را داراست؟!

خدايا رمضان از نفحات توست؛ من خود را در آماج اين نسيم رحمت قرار مي‌دهم تا سرشار گردم از لطفت و دريابم آنچه را كه تا حال لياقت دركش را نداشته‌ام.

برسان ظهورش را كه دوري از او براي دل سوخته ز هجرش، در بهار قرآن  طاقت‌فرسا تر از هر زمان ديگري مي‌آزاردم...