دلم می خواهد ببارم

یاری ام ده...

ghatree — Thu, 16 Apr 2009 19:58:40 GMT

پروردگارا!

یاری ام ده تا افتاده ی تو نشوم، که دیگر کسی را یارای برگرفتنم نباشد؛

تو مرا از خاک، بلندی ببخشای که دیگر کسی را توان افکندنم نباشد؛

دیده ام را بر الطافت بگشای و بر زشتی ها ببند، و دستم را از آنچه ناپسند توست، کوتاه بدار؛

دستگیرم شو تا شعاعی از خورشید مهرت بر من بتابد، که بی نور تو من به چشم هیچ کس نمی آیم.

پس مرا شوری عطا کن تا با همه تقصیر، سراپا غرق امید، روی به درگاهت آورم...

بس کنید...

ghatree — Wed, 28 Jan 2009 20:41:18 GMT

شرم تان باد ای خداوندان قدرت!

بس کنید!

بس کنید از این همه ظلم و قساوت،

بس کنید!

ای نگهبانان آزادی!

نگهداران صلح!

ای جهان را لطف تان تا قعر دوزخ رهنمون!

سرب داغ است این که می بارید بر دل های مردم،

موج خون است این که می رانید بر آن

کشتی خودکامگی را

موج خون!

گر نه کورید و نه کر.

گر مسلسل هایتان یک لحظه ساکت می شود

بشنوید و بنگرید:

بشنوید،این ((وای)) مادرهای جان آزرده است

کاندرین شبهای وحشت سوگواری می کنند.

بشنوید این بانگ فرزندان مادر مرده است

کز ستم های شما هر گوشه زاری می کنند.

بنگرید این کشتزاران را،که مزدوران تان

روز و شب،با خون مردم،آبیاری می کنند!

دست ها از دستتان ای سنگ چشمان بر خداست

گرچه می دانم،

آنچه بیداری ندارد،خواب مرگ بیگناه است و

وجدان شماست.

با تمام اشک هایم،باز،(نا امیدانه)

خواهش می کنم

بس کنید!

فکر مادر های دلواپس کنید.

رحم بر این غنچه های نازک نارس کنید.

بس کنید!

(فریدون مشیری)

نامه ای به امام رضا(ع)...

ghatree — Sun, 09 Nov 2008 06:29:18 GMT

چه زيبا‌ست آن دم كه به ياد آْري محبوبي چنين شايسته را به معشوقي برگزيده‌اي و چه زيباتر آن لحظه كه عهد با جانان را در صفحات توفاني و پرطلاتم خاطراتت مرور ‌مي‌كني، خوشايند است آن دم كه به ياد آري محبوب زيبايت را و بداني كه قلب كوچك و تاريك تو را نور وجود اوست كه روشن نموده است.

محبوب من، روزي در سايه‌سار پرودگارم نشسته بودم؛ به ياد مي‌آورم كه در ميان لحظه‌هاي متبلور آن ديدار براي حل مشكلاتم چاره و درماني خواستم و او بي درنگ در جواب اين سؤال من فرمود: من كليد مشكلات تو را به خيمه‌دار خيمه‌تان، رضا(ع) سپرده‌ام. و حال چگونه مي‌توانم از عشق به تو چشم‌پوشي كنم در حاليكه فرمانرواي قلبم گشته‌اي؟

روزها و ماه‌ها را به انتظار ديدار تو مي‌نشينم؛ و چه دوست‌داشتني است انتظار ديدار ياري چنين. آقا جان دلم مي‌خواد از شوق ديدارتان پر گيرم و به آسمان بروم؛ ماه‌هاست كه لياقت نماز خواندن در صحن انقلاب را نيافته‌ام، اما هنوز طعم گواراي آب سقاخانه را به ياد دارم، به ياد دارم كه كبوتران پرشكسته از عشق تو به تسبيح و ثناي خدايت مي‌پردازند و شاهد اين گواهم سكوت و عدم تحركشان است هنگام نماز جماعت، گويي آنها هم به امين جماعت اقتدا كرده‌اند.

آن زمان كه اجازه‌ي دستبوسي دهي به ديدارت مي‌آيم به اميد آنكه شكوه نمايم از غربت مهدي فاطمه(س) و گلايه كنم از مردمي كه ظهور ياس زهرا(س) را تنها براي رهايي از مشكلاتشان مي‌خواهند. وآنگاه كه قدم در پيشگاه تو مي‌گذارم در ميان انبوه جمعيت خود را گم مي‌كنم؛ آن لحظه، بي‌درنگ درميابم كه تو نيز در ميان اين همه مشتاق غريبي و من چه ساده مي‌انگاشتم...

به ياد مي‌آورم كه در كوچه‌هاي مدينه پاره‌ي تن محمد(ص) را از شاخه چيدند، به ياد مي‌آورم چاه غربت علي(ع) را، به ياد مي‌آورم حسنش(ع) را كه هنوز حتي در تولدش غريب است، به ياد دارم شش ماهه‌‌ي حسينش(ع) را و از خاطر نمي‌برم نيايش‌هاي سجاد(ع) را، فراموش نخواهم كرد تو را كه در اسارت به ولايت عهدي مجبور نمودند.

پروردگارم بعد از سپردن يازده گل محمدي به دست ما، شاهد پرپر شدن تك تك آنها در نهايت بي‌رحمي بود؛ حال نزديك به دوازده قرن است كه گل دوازدهم را در پرده‌ايي پنهان نموده تا مبادا نااهليمان چون گذشتگانمان آزرده‌خاطرش كند؛ و چه بي‌خيال از كنار گل زهرا(س) مي‌گذريم و چه پر مدعا كه، منتظرش هستيم؟!

و اكنون از تو مي‌خواهم كه ما را مهدوي كني تا لياقت انتظارش را بيابيم؛ و آنگاه كه با حضورش، بهار مهمان دلها مي‌گردد؛ ما در ركاب او باشيم و تو دلشاد از اين خدمت.

آمين يا رب العالمين

...

ghatree — Thu, 09 Oct 2008 23:41:18 GMT

اي عشق از اين صبر سفر كن؛

اي نور بر اين ظلمت بي حد نظر كن؛

اي ماه بر اين شب نگين باش؛

يا رب بر اين ناله رحم كن...

عاشقان عیدتان مبارک...

ghatree — Tue, 30 Sep 2008 13:09:18 GMT

به نام خدای بسیار بخشنده همیشه مهربان

خدايا، اي آنكه در برابر آنچه مي‌دهي، پاداش نمي‌خواهي.

اي آنكه از بخشش خود پشيمان نمي‌شوي.

اي آنكه پاداش بنده‌ات را نه هم‌وزن آنچه كرده، بلكه افزون‌تر مي‌دهي.

تو بي استحقاق ما نعمت مي‌دهي، و از روي تفضل گناه را مي‌آمرزي. عذاب تو عين عدالت است، و حكم تو خير و صلاح ما.

اگر عطا كني، آن را به منت نياميزي، و اگر منع كني، از روي ستم نباشد.

به هر كس كه سپاست گويد جزا مي‌بخشي، حال آنكه تو خود سپاس گفتن را به او الهام كرده‌اي؛ و به هر كس كه تو را ستايش كند، پاداش مي‌دهي، حال آنكه تو خود به او ستايشگري آموخته‌اي.

بر گناه كسي پرده مي‌افكني كه اگر مي‌خواستي، رسوايش مي‌كردي، و به كسي نعمت مي‌دهي كه اگر مي‌خواستي، او را نعمت نمي‌دادي، و آن دو يكي سزاوار رسوايي و ديگري سزاوار منع تو بود، ولي تو كارهاي خود را بر تفضل بنا نهاده‌اي و قدرتت را در مسير آمرزش گناه جاري ساخته‌اي.

تويي كه در معامله با بندگانت، به سود آنان بر قيمت مي‌افزايي، و مي‌خواهي كه در اين تجارت سود بسيار برند، و با فرود آمدن به درگاه تو رستگاري و فزوني يابند. اي آنكه نامت بلند و جاويد است، خود فرمودي:«هر كس كاري نيك كند، ده برابر پاداش يابد، و هر كس كاري بد مرتكب شود، جز همانند آن كيفر نبيند.»

اي آنكه با احسان و بخشش خود بندگانت را به حمد و ثناي خود فراخواندي و ايشان را در ميان نعمت‌ها و عطايا فروپوشاندي، چه آشكار است نعمت‌هاي تو در زندگي ما، و چه بسيار و گسترده است بخشش تو در حق ما، و نيكي تو كه آن را ويژه ما گردانده‌اي.

تو ما را به آيين برگزيده‌ات و دين پسنديده‌ات و راه آسانت هدايت كردي، و شيوه تقرب جستن به خود و رسيدن به كرامت خود را به ما شناساندي. خدايا، تو ماه رمضان را از گزيده‌ترين وظايف و ويژه‌ترين واجبات خود قراردادي؛ ماهي كه آن را در ميان ماه‌هاي ديگر ممتاز ساخته‌اي، و از ميان همه زمان‌ها و روزگارها آن را برگزيده‌اي، و بر همه اوقات سال برتري‌اش داده‌اي؛ زيرا قرآن و نور را در آن فروفرستاده‌اي، و ايمان بندگانت را به كمال رسانده‌اي، و روزه را در آن واجب نموده‌اي، و مردم را به شب‌زنده‌داري در اين ماه راغب فرموده‌اي، و شب قدر را كه از هزار ماه بهتر است، بزرگ و گرامي داشته‌اي.

با ماه رمضان، مارا بر امت‌هاي ديگر برتري دادي، و با فضيلت اين ماه ما را براي سبقت جستن از ملت‌هاي ديگر اختيار كردي. پس به فرمان تو روزهايش را روزه داشتيم و به ياري تو شب‌هايش را به عبادت برخاستيم؛ در حاليكه با اين روزه و شب‌زنده‌داري، خود را در معرض رحمتي نهاديم كه بر ما عرضه داشته بودي، و آن را وسيله رسيدن به ثوابت قرار داديم. بر عطاي آنچه از تو خواهند قدرت داري، و آنچه از فضل تو طلب كنند،‌ مي‌بخشي، و به آن كس كه قرب تو جويد، نزديكي.

اين ماه مبارك، در ميان ما به شايستگي زيست، و به نيكي همنشين ما گرديد، و گران‌مايه‌ترين سودهاي اهل جهان را به ما بخشيد. سپس چون زمانش به انجام رسيد و مدتش به سرآمد و شمار روزهايش پايان گرفت، از ما جدا شد.

اينك او را بدرود مي‌گوييم؛ همچون بدرود گفتن كسي كه فراقش بر ما دشوار است و رفتنش ما را دچار اندوه و وحشت مي‌كند وعهدي نگه‌داشتني و حرمتي رعايت‌كردني و حقي گزاردني از وي را بر ما لازم مي‌گرداند.

پس مي‌گوييم: سلام بر تو اي بزرگ‌ترين ماه خدا، و اي عيد دوستان خدا...

فرازي از دعاي 45 صحيفه سجاديه

شجره طیبه...

ghatree — Wed, 17 Sep 2008 11:42:18 GMT

به نام خداي بسيار بخشنده هميشه مهربان

روزي از روزهاي ماه رحمت گوهر گمشده‌ي وجودم را جستجو مي‌كردم، به دنبال محبوبم مي‌گشتم.

يار، آگاه‌تر از من بر من؛

و مشتاق‌تر از من براي وصل؛

و عاشق‌تر از من نسبت به من؛

و بر خلاف دلدارهاي خاكي هر لحظه مراقب و نگران من...

ناگاه ندايي شنيدم، از زبان عاشقي كه محبوبش را يافته بود. گوش كردم، سخناني دلنشين، كلماتي گويا؛ انگار تمام معاني‌اي كه من به دنبالشان مي‌گشتم اما نمي‌توانستم بر دل و زبان جاري سازم را مي‌دانست. همه‌ي آنچه كه من داشتم و نمي‌دانستم، بودند و نمي‌ديدم را ديده و فهميده بود. به سخنانش گوش فرادادم چنين مي‌گفت:

محمد(صلي الله عليه و آله) و آل محمد(صلي الله عليهم) شجره طيبه هستند و شيعيان و مؤمنين شاخ و برگش؛ اين را به نقل از آل طه بيان مي‌كرد.

از او خواستم تا برايم بيشتر بگويد و او چنين ادامه داد:

آل احمد فرموده‌اند: "دوستان ما حكم برگ شجره را دارند" و سخنش را اينچين ادامه داد كه زينت درخت به برگ‌هاي آن است، درخت ابتدا برگ مي‌كند و سپس گل؛ اين برگ و گل متعلق به درخت‌اند و اين درخت متعلق به اهل بيت خدا ...

ريشه‌ي اين درخت محمد(صلي الله عليه و آله) است و ساقه‌اش علي (عليه السلام) و اولاد علي(عليهما السلام) هستند، و شاخه‌ها و شكوفه‌ها و برگ‌هاي آن هم شيعيان، دوستان و محبين هستند.

برگ از درخت آب مي‌خورد، پس اهل بيت ساقيان معرفت‌اند¹...

خدايا، اينك بر محمد(عليه السلام) كه امانتدار وحي تو و برگزيده آفريدگان تو و مخلص در ميان بندگان توست، درود فرست. هم‌او كه پيشواي رحمت و قافله‌سالار نيكي و كليد گنجينه‌هاي بركت است².

------------------------------

1. تلخيصي از كتاب طوباي محبت1، سخنان محمد اسماعيل دولابي

2. صحيفه سجاديه، دعاي دوم

ببخش که تو بسیار کریمی...

ghatree — Mon, 08 Sep 2008 22:18:18 GMT

به نام خداي بسيار بخشنده هميشه مهربان

ستايش خدا را كه در آفرينش او را شريك نباشد و در بزرگي و بزرگواري او را مانند نيست، سپاس خداي راست كه امرش در خلق نافذ و اوصافش آشكار و مجد و بزرگواريش به لطف و كرمش پديدار است و دست عنايتش به جود و بخشش بر خلق گشاده، گنجينه‌هاي رحمتش نقصان نپذيرد و كثرت عطا و بخشش جز بر جود و كرامتش نيفزايد كه او بسيار با عزت و اقتدار و بخشش است. خدايا از تو درخواست مي‌كنم اندكي از بسيار حاجتم را، با آنكه به او سخت حاجتمندم و تو از آن حاجت از ازل بي‌نياز بودي؛ و همان قليل حاجت نزد من بسيار است و براي تو ادايش سهل و آسان.

اي خدا آمرزش تو از گناهم و گذشتت از خطاهايم و بخششت از ظلمم و پرده پوشيت بر عمل زشتم و حلم و بردباريت بر جرم و گناه بسيارم كه به عمد يا خطا مرتكب شدم، مرا به طمع انداخت كه از تو درخواست كنم چيزي را كه استحقاق آن ندارم و تو به لطف و رحمتت روزيم گردانيدي و قدرتت را در آن به من نشان دادي و اجابتت را شناساندي تا با دل مطمئن تو را خواندم و با انس و رغبت و بي‌ترس مهابت از تو حاجت طلبيدم و با ناز و دلال بر تو آنچه مي‌خواستم تقاضا كردم؛ و اگر دير حاجتم برآوردي از ناداني بر تو عتاب كردم، در صورتي كه تاْخير حاجتم مرا بهتر بوده چون تو دانا به عاقبت امور خلقي، پس من هيچ مولاي كريمي را بر بنده لئيمي صبورتر از تو بر خود نديدم.

اي پروردگار من تو مرا دعوت مي‌كني من از تو روي ميگردانم، تو محبت افزون مي‌سازي و من با تو به خشم مي‌آيم، و با من دوستي و شفقت مي‌فرمايي و من از جهل نمي‌پذيرم كه گويا مرا بر تو حق نعمت و منت است نه تو را بر من؛ و اين ناسپاسي من مانع از افاضه رحمت و احسانت بر من نشد واز فضل و جود و كرمت نكاست. پس به حال اين بنده نادانت ترحم كن و به فضل و احسانت بر او ببخش كه تو بسيار با بخشش و كرمي ...

فرازي از دعاي افتتاح

به میهمانی خدا خوش آمدید...

ghatree — Fri, 05 Sep 2008 13:56:41 GMT

خدايا بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را بياموز كه چگونه فضيلت اين ماه را بشناسيم و حرمتش را بزرگ بشماريم و از آنچه منعمان فرموده‌اي خودداري كنيم، و ياري كن تا با نگه‌داشتن اعضا و جوارح خود از گناه و به كار گماشتن آناه در آنچه سبب خشنودي توست، روزهاي آن را روزه بداريم؛ آن‌سان كه به سخنان بيهوده گوش نسپاريم، و چشم خود را به سوي بازيچه ها ندوانيم، و به حرام ها دست نگشاييم، و به سوي ناشايسته‌ها قدم برنداريم، و شكم‌هايمان جز آنچه تو جلال كرده‌اي در خود جمع نكند، و زبانمان جز آنچه تو فرموده‌اي، نگويد، و جز در آنچه ما را به ثواب تو نزديك مي‌سازد، خود را به زحمت نيندازيم، و جز آن كار كه ما را از غقاب تو جفظ مي‌كند، به كار ديگر نپردازيم.

آن‌گاه به لطف خود، همه اين اعمال را از رياي رياكارن، و آوازه‌جويي آوازه‌جويان، بپيراي، تا كسي را در عبادت خود با تو شريك نگيريم و جز تو منظور و مرادي نجوييم.

صحيفه سجاديه

میلاد نور مبارک...

ghatree — Sun, 17 Aug 2008 08:47:18 GMT

آفريـنـش از گـل نرگـس گلستــان است امـشب

آسمان دريـا ولي دريـاي غـفـران است امـشب

سامره سرسبزتر از باغ رضوان است امـشب

گام كامش بوسه‌گاه حور و غلمان است امشب

گوش شـو تا بـشـنوي مـداحي روح‌الامـيـن را

چشـم شـو تا بـنـگـري آئـيـنـه حـق‌الــيـقـيـن را

پاي تا سرداور است اين مگر پيغمبرست ايـن

حـيدر اسـت ايـن يا حـسـيـن ديگـر اسـت ايــن

اي هزاران آفـرين بر حـسن از حـسن آفرينت

اي زده گـلبوسه وجـه‌الله اعــظـم بـر جــبيـنت

زمان ولادت

حضرت مهدي(عج) در سحر روز جمعه نيمه شعبان سال 255 هجري قمري در شهر سامرا در عصر خلافت معتمد عباسي پانزدهمين خليفه عباسي ديده به جهان گشودند.

ماجراي ولادت

بانوي گرامي، حضرت حكيمه خاتون(سلام الله) خواهر محترمه امام هادي (عليه السلام) عمه امام حسن عسگري(عليه السلام) ماجراي ولادت حضرت مهدي (عج) را چنين بيان مي‌فرمايد:

روز پنجشنبه چهاردهم شعبان به خانه برادرزاده‌‌ام امام حسن عسگري (عليه السلام ) رفتم. هنگام بازگشت برادر زاده‌ام به من فرمود: «امشب را در همين جا نزد ما بمانيد. زيرا امشب فرزندي كه خداوند سراسر زمين را به علم و ايمان و هدايتش زنده گرداند متولد خواهد شد.»

من آن شب را در محضر براد زاده‌ام ماندم. هنگامي كه سپيده سحر دميد حالت اضطراب و پريشاني در وجود حضرت نرجس (عليه السلام ) پيدا شد او را در بر گرفتم.

امام حسن عسگري (عليه السلام) فرمودند:«سوره قدر را بخوانيد.» مشغول خواندن سوره قدر شدم شنيدم آن كودك در رحم مادر در خواندن سوره قدر با من همراهي مي‌كند. در اين هنگام پرده‌اي بين من و آنها افكنده شد ديگر حضرت نرجس (سلام الله) را نديدم سراسيمه از آنجا دور شدم.

امام حسن (عليه السلام) به من فرمود: «عمه جان، لطفا برگرديد.» من برگشتم و نوري را مشاهده كردم كه ديده‌ام را خيره كرد. حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) را ديدم كه رو به قبله به سجده افتاده است.

سپس دستش را بلند كرد و شنيدم چنين مي‌گفت: «به يكتايي خدا گواهي مي‌دهم و گواهي مي‌دهم كه جدم پيامبر(صلي الله عليه و آله ) رسول خداست. و پدرم اميرمؤمنان (عليه السلام) وصي رسول خدا (صلي الله عليه و آله ) است. سپس يكايك امامان را برشمرد تا به خود رسيد.» او را در قنداقه‌اي قرار دادم و به حضور پدرش اما حسن عسگري(عليه السلام) بردم. امام حسن (عليه السلام) او را به دست گرفت و پس از خواندن آياتي از قرآن، تورات، زبور و انجيل اين آيه را خواند:

" و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم الائمة و نجعلهم الوارثين"¹

ما مي‌خواهيم بر مستضعفان زمين منت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان زمين قرار دهيم.

عقیقه و اطعام

در روايت است وقتي حضرت مهدي(عج) به دنيا آمد پدر بزرگوارشان سيصد گوسفند عقيقه نمودند. امام حسن عسگري(عليه السلام) در مورد اين نوزاد مبارك به سيصد عقيقه اكتفا نكردند؛ بلكه به اين نيت كمك‌هاي ديگري نيز نمودند. از جمله به نماينده‌اشان «عثمان بن سعيد عمري» دستور دادند، 56 هزار رطل (معادل 3276 كيلو) نان و به همين مقدار گوشت خريداري كرده و بين بني‌هاشم تقسيم نمايد.²

همچنين در روايت است كه امام حسن عسگري(عليه السلام) يك عدد گوسفند ذبح شده را براي بعضي از اصحاب مي‌فرستادند و مي‌فرمودند: «اين از عقيقه پسرم مي‌باشد.» و براي يكي از اصحابش به نام ابراهيم چهار قوچ فرستادند و به او نوشتند: «اين گوسفندها را به عنوان عقيقه پسرم قرباني كن و گوشتش را بخور . خداوند آن را براي تو گوارا كند و هر كس از شيعيان ما را يافتي از آن گوشت‌ها به آنها غذا بده.»³

سوال

سوال چرا امام حسن عسگري (عليه السلام) مانند بقيه امامان چندين فرزند نداشته‌اند؟

و سوال دوم اينكه چرا امام حسن عسگري(عليه السلام) اينقدر زياد گوسفند عقيقه كرده‌اند و چرا اصرار داشتند كه تمام بني‌هاشم و حتي تمام شيعيان از گوشت اين عقيقه بخورند؟

1.سوره قصص، آيه 5

2.كمال الدين، ج 2، ص 431

3. بحارالانوار ، ج51 ،ص28

جمعه ی موعود...

ghatree — Fri, 04 Jul 2008 14:14:23 GMT

بزرگي در ديدار با سرور شهيدان امام حسين عليه السلام چنين پند گرفته بود:

«... مهدي ما در عصر خودش مظلوم است، تا مي‌توانيد درباره مهدي(عج) سخن بگوييد و قلم‌فرسايي كنيد؛ آنچه كه درباره شخصيت اين معصوم بگوييد درباره همه معصومين عليهما السلام گفته‌ايد؛ چون حضرات معصومين همه در عصمت و ولايت و امامت يكي هستند و چون عصر، عصر مهدي ماست سزاوار است درباره او مطالب گفته شود...»

و امام عليه السلام سخن خود را اينگونه به پايان رسانده‌اند:

«...باز تاكيد مي‌كنم درباره مهدي ما زياد سخن بگوييد و بنويسيد، مهدي ما مظلوم است، بيش از آنچه نوشته و گفته شده بايد درباره‌اش نوشت و گفت»¹.

مقربان و نيكوصفتان همواره آدينه‌اي وصف‌ناشدني را وعده مي‌دهند، آنان خود وصف اين وعده را از خورشيدهاي تابان و ماه‌هاي فروزان شنيده‌اند. در آن جمعه سرنوشت عالم ورق خواهد خورد، مردي از تبار نور به اذن الهي ظهور خواهد كرد؛ مردي كه كلامش نفوذ كلام محمد (صلي الله عليه و آله)، هيبتش اقتدار حيدر(عليه السلام)، رأفتش يادآور محبت زهرا(سلام الله)، و شجاعتش بي‌مانند چون حسين(عليه السلام) است.

آري او خواهد آمد، با شمشيري از جنس عدالت، ريشه‌ي ظلم را برخواهدچيد و بذر محبت و مهرباني را در دل‌ها خواهد كاشت.

اما آيا تا آن هنگام من وجودم را براي پرورش بذر محبت آماده نموده‌ام؟

براستي چگونه بايدآماده شد؟

جز اين است كه نداي هل من ناصر ينصرني را از زبان يوسف زهرا(سلام الله) بشنوم؟ جز اين است كه دشمنان دين محمد(صلي الله عليه و آله) را دشمن خود بدانم؟ جز اين است كه در اطاعت امر امامم غير از رضايت خدا را جستجو ننمايم؟

و به راستي كدامين را انجام داده‌ام؟ در كدامين راه قدم نهاده‌ام؟ هر جمعه كه نامه‌ي عمل مرا به امام زمانم نشان مي‌دهند لبخند رضايتي بر لبانش نقش مي‌بندد، يا قلب مهربانش از ناداني و جهل من به درد مي‌آيد؟!!!

خدايا تو خود گفتي كه امامان ولي نعمتان مايند و حال من از سرورم و امام زمانم مي‌خواهم تا برايم دعا كند. دعا كند تا من هماني شوم كه اعمالم لبخند رضايتش را به دنبال آورد، آن زمان كه او از من راضي باشد تو نيز از من راضي خواهي بود؛ كه او قائم آل محمد است و برگزيده‌ي تو در زمين.

1. بوستان ولايت:2/18